Aleksandrów Łódzki liczy 20,6 tys. mieszkańców. Leży w powiecie zgierskim w województwie łódzkim.

Prawa miejskie otrzymał w 1822 roku, gdy osadę o nazwie Brużyca Wielka, przemianowano na Aleksandrów Łęczycki ku czci ówczesnego króla Polski i cara Rosji Aleksandra I. Pomimo, że miasto w 1866 roku liczyło 3,6 tys. mieszkańców, to straciło prawa miejskie (w wyniku carskich represji po Powstaniu Styczniowym miasta liczące poniżej 3 000 mieszkańców potraciły prawa miejskie). Na przełomie XIX i XX wieku w wyniku dynamicznie rozwijającego się przemysłu pończoszniczego miasto zwano popularnie Skarpetkowem!  Od 1924 roku, już jako Aleksandrów Łódzki, odzyskał utracone prawa.

Rynek z ratuszem i kościołem św. Rafała i Michała Archaniołów

Zachowały się kościól pod wezwaniem św. Rafała i Michała Archaniołów  XIX, XX wiek, dawny kościół ewangelicki (kościół pod wezwaniem Stanisława Kostki) XIX wiek, jatki XIX wiek i domy tkaczy XIX wiek.

Demografia: Brużyca Wielka 1815 rok - 0,74 tysięcy mieszkańców, 1820 r. - 1, 1 tys., Aleksandrów 1827 r. - 3,8 tys., 1845 r. - 4,6 tys., 1860 r. - 2,8 tys., 1897 r, - 6 tys., 1914 r. - 11,5 tys., 1921 r. - 8,2 tys., 1928 r. - 10,6 tys., 1939 r. - 13,2 tys., 1950 r. - 8,8 tys., 1961 r. - 12,5 tys.

Kościół ewangelicki z XIX wieku.